Голем дел од кочанските села и во 2026 година се без основна водоводна и канализациска мрежа. Ова не е проблем од вчера, туку срамна реалност што со години се игнорира. Села во кои луѓето живеат без елементарни услови за живот – без сигурна вода, без хигиенски минимум, без достоинство.
По 30 години владеење на двете најголеми политички партии, граѓаните во руралните средини се оставени сами на себе. Наместо развој, добија празни ветувања; наместо инфраструктура – запоставеност. Луѓето се принудени да живеат како да сме децении наназад, додека институциите се фалат со „проекти“ што не стигнуваат до селата.
Ова не е само инфраструктурен проблем, туку прашање на основни човекови услови за живот. Во 21 век, вода и канализација не се луксуз, туку минимум што секоја општина мора да го обезбеди.
Време е одговорноста да се именува, а решенијата конечно да се спроведат – затоа што селата не смеат да бидат заборавени.
